هنر رزمی باستان: پانکریشن

پانکریشن قدیمی ترین ورزش مبارزه آزاد بود. آنرا می توان به علت تکنیکهایی که اساساٌ ترکیبی از بوکس وکشتی یونانی بودند؛به عنوان هنر رزمی ترکیبی باستان تعریف کرد.قوانین واقعا همه چیز را اجازه می دادند .بجز گاز گرفتن وفرود کردن انگشت در چشم .راند، تقسیم بندی وزنی و یا رینگ رسمی وجود نداشت .مبارزه از قسمتی از یک استادیوم رو باز انجام می شد . شرکت کنندگان برای محافظت از دستشان گاهی نوارهای چرمی سبک بوکس را می پوشیدند . پیروزی وقتی بدست می امد که یک مبارز انگشت اشاره اش را به علامت تسلیم بالا می برد و یا قادر به ادامه کار نبود. مر گ ومیر شایع بود به علت همین ویژگیها، پانکریشن تنها آماده ترین ورزشکارها را به خود جذب می کرد کسانی که در آن رقابت می کردند کاتریا(استقامت) زیادی داشتند.

قوانین ضد گاز گرفتن و فرو کردن انگشت در چشم به شدت از سوی داور مراقبت میشد. و او با کوچکترین تخلف از میله و یا چوبش استفاده میکرد. با این حال بسیاری از کسانی که از مبارزه بیرون می آمدند، حتی کسانی که پیروز شده بودند، زخمهای فراوان ناشی از گاز گرفتگی و اختلالات بینایی داشتند. اپیکتتوس فیلسوف نوشته است که ترکیدن چشم یکی از خطرات پانکریشن بود .

دو شکل ورزش پانکریشن وجود داشت: پانکریشن آنو یا اورتوستادین(سرپا) و پانکریشن کاتو(روی زمین).

در پانکریشن آنو مانند کیک بوکسینگ امروزی لازم بود هر دو مبارز ایستاده باقی بمانند و نوع امن تر محسوب می شد و برای تمرین و مسابقات ابتدایی در نظر گرفته میشد . هر چند که ضربه زدن در کشتی و گرفتن در بوکس مجاز نبود  اما در پانکریشن هر دو مجاز بود ند . در حالت سرپا هدف عبارت بود از زدن ضربات مرگبار به منظور تسلیم کردن وگیج کردن حریف . وقتی مبارزه به روی زمین کشیده می شد ، طبیعت نبرد کاملاٌ عوض می شد. مبارزان روی شن ویا زمین گل آلود غلط می خوردند و یکدیگر را می گرفتند  تا از طریق خفه کردن و یا قفل مفاصل ، حریف را تسلیم نمایند . اثار هنری متعددی ، مبارزان را در وضعیتهای متنوع و مسلط بر حریفانشان نشان می دهند که دشمن را زیر باران مشتهای خود قرار داده اند

تمرین هنرهای رزمی یونان باستان

هر مسابقه سنگینی بخشی از برنامه های مدارس پسرانه بود و به اندازه سایر دروس برای پیشرفت به سوی دانشگاه اهمیت داشت . هر شاگرد پسری لازم بود در رشته های مهم ورزشی اعتبار به دست آورد . بوکس کشتی و پانکریشن به صورت گام به گام یا به دو شاگرد در کنار هم  ویا به کل کلاس که شاگردانش روبه رو با هم بودند آموزش داده می شد . از کسب مهارت در حرکات پا و ترکیبات متعددآن شاگردان به مبارزه آزاد وارد میشدند .

بوکسور های یونان باستان از کیسه های کوچک مشتزنی برای  حمله استفاده میکردند . پانکریشن کارها لگد ها ومشتهایشان را روی کیسه های بزرگتر وسنگین تر که از شن ویا آرد پر شده بود و از ارتفاع شانه آویزان بود ند ضربه می زدند . هر دو به منطور افزایش قدرت ترکیبات مشت ولگد اسشتفاده میشدند . به علاوه کیسه های آویزان ، مبارزین را قادر می ساخت که در برابر انرژی جنبشی حریف مقاومت کنند . فیلوستراتوس نوشته است کیسه مشت پانکریشن کارها ، برای حفظ تعادل و افزایش مقاومت تمرین داده میشدند و تمام وضعیت سرپایی پانکریشن تمرین میشد.

کشتی گیران یونان باستان با آموختن تاکتیکهای متنوع همراه با شریک تمرینی که باآنها همراهی کرده ومقاومت نمی کرد ، مهارتهای خود را افزایش میدادند .عمده تمرینات آها را کشتی تشکیل می داد . در حالیکه پانکریشن کارها و بخصوص بوکسورها ، پیش از یک مبارزه برای اجتناب از آسیب دیدگی تمرین سبکی انجام می دادند . این تمرینات با دستکش های بالشتک دارو محافظ مخصوص سر که از دو طقعه مدور از چرم ضخیم که گوشها را می پوشاند و بالای سر وزیر فک بسته می شد ،تشکیل میشد، انجام می گردید . گاهی اوقات هم از محافظ فلزی استفاده می شد.

روشهای تمرین دیگر عبارت بودند از تمرین با وزنه و پیکس آترمیزین  ، یک آزمایش استقامت که در آن ورزشکار در حالی که ورزشکار دستهایش را رو به جلو و یا بالا باز کرده بود بیحرکت می ایستاد . بسیاری از جلسات تمرین ، تماشاگران زیادی را به خود جذ ب می کرد و مبارزان اغلب با موسیقی یک فلوت تمرین می کردند.

ورزشکاران در کنار تمرینات بدنسازی برای افزایش قدرت  و استقامت ، اغلب تکنیکهای هنر های رزمی را نیز بدون حریف تمرین می کردند و در مبارزه سایه ، مهرتهای مبارزه مسلح را تمرین می کردند . تمرینات تنفس نیز بسیار مهم بودند . فریضه های یونان باستان در زمینه تنفس ا کارهای ارسطو ریشه گرفته اند . او نوشته است: روح هواست. هوا حرکت می کند و آگاه است . هوایی که ما تنفس می کنیم به ما روح ، زندگی و هوشیاری می دهد :ورزشکاران با الهام از ارسطو اعتقاد داشتند که هوا(روح) یا نیروی حیاطی زندگی است.

برگرفته شده از ماهنامه (رزم آور)